Stichting JURA Film- en Theaterprodukties
Wouter F.A.Snip
Zijvend 41
1472 GG Middelie
T+F: +31 299 769132
www.stichtingjura.org
info@stichtingjura.org

KvK Amsterdam nr. 41205844

Lopende zaken

Het Model by Patrick Minks en Jaap Veldhoen

Nog maar net afgestudeerd mocht de jonge architect Herman Hertzberger in 1967 een groot project uitvoeren: een studentenflat aan de Weesperstraat in Amsterdam. Inmiddels 85 jaar oud noemt hij de Weesperflat nu “een model, een explosie van ideeën.” Van rebels tot ruimtelijk, van gefreesde trapleuningen en zwarte postbakken tot een ‘straat in de lucht’, de jonge Hertzberger tekende dag en nacht om zijn ideeën vorm te geven. Om uitdrukking te geven aan zijn poging een interactie uit te lokken tussen gebouw en gebruikers.

In de documentaire “Het Model” kijken we met Herman Hertzberger en anderen naar Hertzberger’s explosie van ideeën. Met de Weesperflat als startpunt onderzoekt de film Hertzberger’s sociale denken in zijn architectuur en de weerslag ervan in zijn werk en op anderen. De aanstaande vernieuwbouw van zijn ‘Centraal Beheer’ tot duurzaam wooncomplex ‘Hertzberger Parc’ vormt de rode draad in de film. De 85-jarige architect noemt de herbestemming van het Apeldoornse kantoorcomplex de proof in the pudding. Een gebouw herbestemmen tot gebruik waarvoor het in eerste instantie níet is gebouwd, past naadloos in Hertzberger’s idealen die diepgeworteld zijn in het Structuralisme, waarvan hij nog altijd een fervent vertegenwoordiger is.
Met de film beogen we meer dan alleen een portret van een wereldberoemd architect aan het eind van zijn carrière. Niet alleen Herman zelf staat nog vol in het leven, maar zijn gedachtegoed en idealen zijn wederom urgent. De nieuwe generatie bouwkundigen en architecten herontdekken de waarde van het Structuralisme omdat het ruimte en vrijheid biedt voor de huidige dynamische, vloeibare samenleving.

Internationale verspreiding en premières in Nederland

In ontwikkeling

SLOPERA by Menno Olde Riekerink

Wat gebeurt er in een kleine buurtgemeenschap als de gemeente na jaren van gesteggel eindelijk besluit dat ongeveer 80% van de oude flatwoningen in het buurtje afgebroken kunnen worden om plaats te maken voor nieuwbouw maar de bewoners niet ontkomen aan het gevoel dat er heel erg veel over hun hoofden wordt besloten en gedaan zonder dat zij er enige grip op lijken te hebben?

SLOPERA wordt een multimediaal community-art project met, voor en door de buurt Queeckhoven in Zuilen. Wij verzamelen talenten op allelei gebieden uit de oude en nieuwe bewoners en maken samen met hen een theatraalstuk met spel, zang, dans, live muziek en spectaculaire filmbeelden. Het geheel is gebaseerd op verhalen en herinneringen van bewoners en omwonenden. Met het stuk hopen we een bijdrage te leveren aan het ontstaan van een nieuwe sociale cohesie.

De directe aanleiding is de afbraak van een zestal oude "werkspoor" flats uit 1957 en de nieuwbouw die er voor in de plaats komt. Bestond de oude buurt geheel uit sociale woningen, gaat de nieuwe buurt voor een derde bestaan uit sociale woningen, een derde zgn. vrije vestiging en een derde koopwoningen. Dit leidt vooralsnog tot wrijvingen...

De premiere en de voorstellingen staan gepland vanaf begin maart 2018. SLOPERA is een samenwerkingsverband tussen het ZIMIHC Theater Zuilen en JURA en bedacht door Leendert van Veldhuizen van ZIMIHC (zat ik maar in hoog catherijne) en Wouter Snip van JURA.

www.slopera.nl
Eenvoudige eencamera registratie van de laatste voorstelling op 28 april 2018: www.vimeo.com/267959113

 

GAY BABYBOOM by Pim Mookhoek

Gay Babyboom                                                               

wordt een documentaire van ongeveer 50 minuten in de regie van Pim Mookhoek die geproduceerd zal worden door JURA Filmprodukties in samenwerking met BNN/VARA

Gay Babyboom volgt drie homostellen die allen hun eigen variant hebben verzonnen, of aan het verzinnen zijn, om kinderen te krijgen en op een gelukkige wijze op te kunnen voeden: 

1. Voor de kinderen worden geboren:

Twee meiden willen kinderen. Ze kennen geen geschikte vader en gaan op zoek. Wij volgen hen in hun zoektocht en gesprekken vooraf: wat voor man gaan we zoeken en hoe gaan we die vinden?

Nadat er een aantal kandidaten zijn gepasseerd, hebben ze dan eindelijk de eerste ontmoeting met een eventuele vader waar ze beiden enthousiast over zijn. Dan volgen we het hele proces van voorbereiding, bevruchting, de zwangerschap met alle onzekerheden die daarbij optreden en uiteindelijk de geboorte van de baby aan het einde van de film.

Wat komt er allemaal bij kijken: praktisch, medisch en juridisch? Hoe regel je dit om later teleurstellingen te voorkomen?

Dit wordt de hoofdlijn van het verhaal en wordt de productietijd dus ongeveer een jaar.

Gebeurtenissen in deze eerste variant geven de aanleiding om de andere twee te tonen:  

2. Als de kinderen er een paar jaar zijn:

Een alleenstaande homo en een alleenstaande vrouw (hetero of homo) voeden samen één of meerdere kinderen op van tussen de 1 en 5 jaar. Wat voor problemen komen zij tegen? Hoe bevalt het co-ouderschap?

 

3. Als de kinderen groot zijn en bijna klaar om het huis uit te gaan:

Een homostel heeft met een lesbisch stel al oudere kinderen van tussen de 13 en 20. Hoe hebben ze de opvoeding van de kinderen gedaan en hoe hebben de kinderen een en ander thuis en op school ervaren?

Gay Babyboom wil het nadrukkelijk niet hebben over de gevallen waarin ruzie ontstaat. Gay Babyboom wil een positief verhaal vertellen over gezinnen waarin kinderen op een gezonde, vrolijke manier opgroeien met gay ouders.

Enerzijds zal de film laten zien dat er een nieuwe, gelukkige generatie kinderen opgroeit met gay ouders. Anderzijds kan Gay Babyboom een voorbeeld zijn voor jonge gays die aan kinderen willen beginnen.

UItzending t.z.t. door BNN/VARA

Te zien op www.vimeo.com/195668861

Idem met Engelse ondertitels:www.vimeo.com/203819998

ATTACCA! of De Stand van de Stoelen by Alma Popeyus / Hein Schutz

De overheid trekt zich terug, private partijen moeten maar uitmaken wie er in de culturele sector overleeft en wie niet. Zo ook in de klassieke muziek. Orkesten worden samengevoegd of opgeheven, conservatoria dreigen te verdwijnen en daarmee het hele muzikale milieu rond die instituten. Hoe verder van de Randstad, hoe harder de klappen; hier is geen bloeiend bedrijfsleven, geen mecenaat dat kan bijspringen.

Maar in de klassieke muziek speelt meer dan de economische crisis: ook vòor de bezuinigingen vergrijsde het publiek, liepen de zalen leeg. Twee uur stilzitten, met uitzicht op een vaak weinig aantrekkelijk stelletje oudere dames en heren in knellende broeken, slechtgepoetste schoenen onder hoog opgetrokken pijpen - wie brengt dat nog op? Waarom zouden we? Alles staat op Youtube en Spotify, en wie het echt fantastisch wil zien koopt een dvd voor de prijs van een concertkaartje.

Om nieuw publiek binnen te halen wordt de programmering aangepast. Het werkt: de Brahms+Beatles-sandwichformules, diskjockeys, meetz en greetz met de artiesten boosten de kaartverkoop.

Maar is in zo'n klimaat nog muzikale ontwikkeling mogelijk? Hoe kan je vernieuwen als je moet pleasen?

150 jaar geleden werd de dirigent van het oudste symfonieorkest van Nederland, het Groningse, op staande voet ontslagen omdat hij het had gewaagd af te tikken toen het publiek te lawaaiig was. Dat zat aan tafeltjes waar naar hartelust gerookt, gedronken en gepraat werd; muziek was behang, een dirigent moest zijn plaats kennen. Maar in de eind19e-eeuwse geest van volksverheffing kregen muziekminnende notabelen hun kans: ze schoven tussen de populaire marsen en walsjes ook eens een deeltje van een Beethovensymfonie. Bij wijze van proef werd 1 keer per maand een aantal stoelen "op rij” gezet: op het orkest gericht. Men werd daar niet bediend, kon zich concentreren op de muziek zelf. Niet eten, drinken, roken, praten: alle aandacht voor zo'n gecompliceerde symfonie, met zijn lagen en lijnen - was dat haalbaar?

Het werd een succes (zozeer zelfs, dat in Groningen vrouwen tijdelijk geweerd moesten worden wegens plaatsgebrek). Kunst maakt betere mensen, was het geloof. Overal schoten symfonieorkesten uit de grond, verrezen concertzalen, werden volksconcerten georganiseerd, muziekscholen gesticht. Wereldberoemde solisten en dirigenten werden aangetrokken, vaderlandse componisten gestimuleerd. Nederland zou trots worden op zijn status als "Mahlerland", het publiek stond open voor vernieuwing. De strijd om de stand van de stoelen leek definitief gewonnen.

Nu, 100 jaar later, wordt de slagorde van stoelenrijen steeds vaker opengebroken, er worden weer tafeltjes tussenpersonen, bediening toegelaten - het moet weer gezellig worden in de concertzaal.

Is dat erg? Wat is er gebeurd met de volksverheffing? Wordt klassieke muziek weer behang? Hoe moet het met de nieuwe Beethovens?

I.s.m. Prins Claus Conservatorium en BRAVA TV

Trailer te zoien op www.vimeo.com/274449173

KRITERION sinds '45 ! by Hedda van Gennep / Wouter Snip

Een paar maanden geleden stapte Hedda van Gennep na jaren voor het eerst weer over de drempel van bioscoop Kriterion, vanwege een documentaire over het leven van Bob Marley. Vanaf seconde een werd ze, zoals ze zelf zegt, geraakt door de bijzondere sfeer. De jonge mensen die er werken zijn zo ongelofelijk vriendelijk en aardig. Ze beginnen zelfs zo maar een praatje! Waar vind je dat nog? Ze vroeg Wouter Snip en Elma Verhey, met wie ze samen al eerder documentaires maakte, met haar mee te gaan. Wij waren het roerend met Hedda eens. Het publiek lijkt door de bijzondere sfeer beinvloed. Niemand wordt boos als de film niet precies op tijd begint of ongeduldig als het biertje of de cappuccino niet binnen een minuut voor zijn neus staat.
Zo kan het dus ook dachten we, en we realiseerden ons hoe normaal we die anonieme, naar popcorn stinkende megabioscopen zijn gaan vinden. Daar is nauwelijks personeel aanwezig en je kijkplezier wordt niet zelden vergald door luidkeels commentaar van het publiek of muizen onder je stoel. Al die negatieve kanten van het tegenwoordige bioscoopbezoek zijn aan Kriterion voorbijgaan.
Hoe kan dat? Met die vraag hebben we de afgelopen twee jaren de nodige middagen en avonden in alle projecten van Kriterion doorgebracht. Alle jonge mensen die we spraken zeiden hetzelfde: het heeft te maken met de unieke opzet. Filmtheater/cafe Kriterion wordt al bijna zeventig jaar door jonge studenten gerund. Ze projecteren de films, stofzuigen de zaal, boenen de plees en draaien bardiensten. Maar ze zijn ook verantwoordelijk voor de publiciteit, voor het inkoopbeleid van de bieren of de broodjes en wat er nog meer komt kijken bij een bioscoopbedrijf annex cafe. Behalve bioscoop Kriterion aan de Roetersstraat in Amsterdam en Studio K aan het Timorplein, runnen ze ook benzinestation Kriterion vrijwel naast de rondweg A10, de oppascentrale Kriterion en eetcafe SKEK op de kop van de Zeedijk.
Ze hebben geen baas die opdrachten geeft maar zijn individueel en samen verantwoordelijk. Juist dat maakt de sfeer zo bijzonder. Hier geen personeel dat het worst zal wezen, maar gemotiveerde, betrokken jonge mensen die er belang bij hebben om het je naar de zin te maken. Daar zijn ze namelijk zelf ook bij gebaat. Kriterion is niet van anonieme aandeelhouders maar van henzelf. En managers met zogenaamd moderne marktwerking ideeen? Die bestaan niet. Wat het publiek echt wil en wat in is, hoef je kriteriers, zoals ze zichzelf noemen, niet te vertellen. Tot op de dag van vandaag is het loket van de kaartverkoop dezelfde gebleven als bij de opening in 1945. Gewoon, omdat generaties kriteriers die leuk vinden. En bij het pompstation verkopen ze - zelf bedacht - sjieke bonbons, verpakt in cellofaan met het Kriterion-logo erop. Als je toch een last minute cadeautje zoekt, is dat leuker dan suffe benzinebloemen. Toch?

Regie: Hedda van Gennep en Wouter Snip

Documentaire van plm 71 minuten voor JURA Film- en Theaterprodukties. Première 5 november 2015. Theaterroulement vanaf 9 juni 2016 via Amstelfilm.

Te zien op www.vimeo.com/239777113

Engels ondertitelde versie: www.vimeo.com/281440399

stichting jura